گم می شوند صداها در هم

در حالیکه من ساکتم

 هیاهویی در سر

از گوناگونی نجواها و صداها

و

نهایتاخاموشی

و سکوت مطلق

و من در خود فرو می روم

                     بسان کودکی اوتیسم! 

من درمیانه این راه

نگاهی به راه پیموده شده می اندازم

حزنی مبهم وکششی در قلبم احساس می کنم

دستهایی که از من دور شده اند

چشمهایی که به روی من نخندیدند

لب هایی که با من سخن نگفته اند

گوشهایی که مرا نشنیده اند

و

کاغذهایی که سیاهشان نکرده ام.

اکنون

راه من به پایان نرسیده است

اما غرور همچنان فرمانروای من است

و گویا ترس!

از من شکوفه ای خواست

گفتم این شکوفه های زیبا باید بمانند تا به میوه های شیرین بدل شوند

اصرار کرد تنها یکی

گفتم گناه دارد

باز هم اصرار کرد

تسلیم شدم گفتم پس با اجازه الله تا شکوفه ای را از درخت جدا کنم

زنبوری از بین گلبرگ هایش به پرواز در آمد

دستم را به عقب کشیدم

 گفت بگو با اجازه زنبور!