چون تنها من می توانم زنده ات کنم

...

اما فرصتی برای نفس کشیدن می خواهم!

و خود را به دریا انداختم!

-------

در دنیای پر از  کلاغ ادای پروانه ای را در آوردم

و طعمه ی گنجشکی شدم!

در آرزوی دیدن گلبرگ های یاس

سوی بهار پنجره ای باز می کنی

در آن زمان که بوی گل یاس می رسد

اما مثال غنچهء گل ناز می کنی  

دستی به روی چشم خودت می کشی زکبر

آوای بی وفائیت آغاز می کنی

لختی نگر که تا به کجا دور می شوی

وز بهر که ترانهء غم ساز می کنی

با من بگو که با توام هم سایه و سخن

بیگانه را برای چه هم راز می کنی؟

با "آسمان" اگر بنشینی و دم زنی>

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰ > 

ای خواب آلوده!

برخیز!

مهمان داریم

برخیز!

 .

 .

خنک آن را که چشمش بخسبد و دلش نخسبد! وای بر آن که چشمش نخسبد و دلش بخسبد!    شمس الدین محمد تبریزی

حرفی برای گفتن نیست؟

یا زبانی برای گفتن؟!

..

گوشی برای شنیدن نیست؟

یا چشمی برای دیدن؟!

..

 وقتی تو غمگینی

 دو چراغ خاموش می شوند

.

.

لبخند نمیتواند غمت را پنهان  کند!

دیگر به خواب هم نمی بینمت

هر چند از دیده ام نرفته ای

.

.

  دور شو از من 

شاید دوباره به خوابت ببینم!

-----------------------------------------

می خواست سرش را به آسمان بساید

نتوانست

.

سر بر زمین سائید!

همه!

آنچه که می پنداشتم بدست آورده ام.

.

.

 "معصومیت از دست رفته" را

 آیا ممکن است دوباره بدست آورد؟

سنگی گرفت

و بسوی شیطان پرتاب کرد

اما با خودش می گفت:

کاش سنگ به هدف نخورد!!

نه حرفم را قطع می کند

نه ناراحت

نه ناگهان عصبانی می شود!

نه سرم داد می زند

نه حرفم را اشتباه می فهمد

نه حرفم را به دیگران می گوید

نه اگر حرف بدی زدم تا ابد بر سرم چماق می کند

راحت می بخشد

و راحت فیلترم نمی کند!

بسیار به او نزدیک شده ام

اما

دور شده ام

دور

فرسنگها فرسنگ

از خودم دور شده ام!

بیدارم

.

.

بیدارم

خوابم هرگز اینقدر طولانی نمی شود!

همین تنها دلیلم  است و بس!

گاهی ترانه ای بخوان!

گاهی برقص !

گاهی به چشم هائی چشم بدوز!

گاهی به  آینه نگاه کن!

گاهی سری به من بزن!

همیشه بخند!

نمی توانی؟

گاهی بخند!

نمی توانی؟

تبسمی بکن!

وقتی برف می باردو زمین سفید میشود

همه چیز به نظرم زیباتر می شود

 می خواهم به همه چیز دست بزنم

و گاهی دستم را به آتش میزنم....

نگاه اینگونه ات مرا آب می کند!

من آدم برفی ام؟

و نگاهت تلالو خورشید دارد؟

آنها از زیبائی خوششان نمی آید

چشمانشان را می بندند

تا چشمانت را نبینند!

آه از آن گندمی که خوردی

اکنون ما چقدر  گندم بکاریم ؟!

.....

پدر

روزت مبارک!!!

آنکه در پی  تو می آید

فرشته نیست

.

.

.

رویت را برنگردان

اما مواظب باش به پرتگاهت نیاندازد!

زینهار

ای چشمها

و ای دستها

خط هائی ممکن است شما را به خطائی بکشاند!

لبخند زیباترین معجزه خداوند در صورت انسان است

 .

 .

وقتی نگاه میکنی لبخند بزن

وقتی سلام می کنی لبخند بزن

وقتی حرف می زنی لبخند بزن

وقتی خداحافظی می کنی لبخند بزن

...

لبخند بزن و زیباشو

لبخند بزن و زیباتر شو

لبخند بزن و دلها را تسخیر کن!

لبهایم چیزی می گوید

وچشمانم چیز دیگری

قلبم به سوئی میرود

و پایم به سوی دیگری

روحم با جسمم نیز چنین است

.

.

.

.

 نبودند

هیچ کس در مازندران پیر نمی شد!

زمینی ، نه خاکی

سبزه ای ، نه سبز

نگاهی نه ، گناهی

خیالی ، نه مدام

سکوتی با صدا!

صدائی با سکوت!

اگر به کسی می نگرم

می خواهم به تو نگاه کنم!

اگر به کسی می گویم سلام

می خواهم به تو سلام کنم!

من کاری ندارم که ۳۰۰ میلیارد ضرر می کنیم یا نه؟!

کار کارشناسی شده یا نه؟!

تصمیم سیاسی بوده یا نه؟!

خوشحالم که صبح یک ساعت بیشتر می خوابم!

زلزله ای آمد در دورود

و ما نیز لرزیدیم در همدان

اما  مدتی بعد ما دوباره  خوابیدیم

و در دورود عده ای خوابیدند و عده ای نخوابیدند!

رقص بلبل به گلستان بهار

وقتی آغاز شد و پا بگرفت

تپش قلب مرا افزون کرد

گوئی از رقص تو معنا بگرفت

عید است بیا که یار را ره بزنیم

بر صورت او دو بوسه ناگه بزنیم

می گر چه حرام است و گنه ای ساقی

یک جام بده به عید گه گه بزنیم

تا پرندگان برسند

اما پرندگان نرسیدند

به جرم آنکه نکند بیمارمان کنند

نابود شدند.

جاری میشوم

دوباره جاری می شوم

و زمین را سیراب  می کنم

که در عطش من خشکیده است!

پرنده ای در آسمان پرواز می کرد

پرواز می کرد

پرواز

اما ناگهان دیواری مقابلش سبز شد

برای آنکه سرش به دیوار نخورد خودش را کنار کشید

اما بالش به دیوار خورد

و سرش به زمین

پرنده دیگر پرواز نکرد...

....

و دیواری دیگر

دوباره ساخته شد.

آسمان خواهد بارید

اما سنگ نه باران

بر سر آنان که مردم را به مسخره بگیرند

و حقارت خود را در حقیر شمردن آنها مستتر کنند

گفتم ماه رمضان است باید روزه بگیری

گفت روزه یعنی چی؟

گفتم یعنی نخوردن ننوشیدن ندیدن ن...

گفت پس من همیشه روزه ام.

گفتم قبول باشه

باران خیسش نکرد

اما در عرق خجالتش غرق شد

وقتی مردی را دید که پدرش بود!

تو را به بهشت خواهم برد!

حتی اگر خودم به دوزخ بروم!

چشم هایت را نبند تا مرا ببینی

گوشهایت را نبند تا صدایم را بشنوی

نمی خواهم آزارت دهم

 می خواهم بیدارت کنم!

من به تو نزدیک می شوم

تو از من فاصله میگیری

و من باز به تو نزدیک می شوم

و تو باز از من فاصله می گیری

و ناراضی از منی که چرا

من به تو نزدیک نمی شوم!

 بدنبال نقطه ای دایره ها را پیمودیم

از دایره های بزرگتر به دایره های کوچکتر و کوچکتر

اما هرگز به نقطه نرسیدیم

هر دایره ای درون خود دایره های کوچکتری داشت

تا بینهایت....

سوسک های آشپز خانه ما احساس خوشبختی می کنند

چون هر شب بستنی می خورند

و کسی از آنها انتقاد نمی کند

و  آنها را زیر سوال نمی برد.

 احساس خوشبختی می کنند

              سوسک های آشپز خانه ما!

تو مهمان منی

اما من دعوتت نکرده ام

با این حال تو مهمان منی

نمی خواهم تو را از خانه ام بیرون کنم

شاید هم نتوانم

چون من خودم هم در حقیقت صاحب خانه نیستم

اما چه خوب بود که از من اجازه می گرفتی!

تو مهمان منی!

و هر کس به خانه من بیاید تو را میبیند!

چه خوشش بیاید و یا خوشش نیاید.

هنوز هم روی ابر ها راه می روم

هنوز هم احساس سبکی می کنم

هنوز هم  نگاهی تهیجم می کند

هنوز هم دلم می خواهد  قله ها  را فتح کنم

هنوز هم زنده ام

هنوز...

هنوز هم دوستت دارم زندگی!

گم می شوند صداها در هم

در حالیکه من ساکتم

 هیاهویی در سر

از گوناگونی نجواها و صداها

و

نهایتاخاموشی

و سکوت مطلق

و من در خود فرو می روم

                     بسان کودکی اوتیسم! 

من درمیانه این راه

نگاهی به راه پیموده شده می اندازم

حزنی مبهم وکششی در قلبم احساس می کنم

دستهایی که از من دور شده اند

چشمهایی که به روی من نخندیدند

لب هایی که با من سخن نگفته اند

گوشهایی که مرا نشنیده اند

و

کاغذهایی که سیاهشان نکرده ام.

اکنون

راه من به پایان نرسیده است

اما غرور همچنان فرمانروای من است

و گویا ترس!

از من شکوفه ای خواست

گفتم این شکوفه های زیبا باید بمانند تا به میوه های شیرین بدل شوند

اصرار کرد تنها یکی

گفتم گناه دارد

باز هم اصرار کرد

تسلیم شدم گفتم پس با اجازه الله تا شکوفه ای را از درخت جدا کنم

زنبوری از بین گلبرگ هایش به پرواز در آمد

دستم را به عقب کشیدم

 گفت بگو با اجازه زنبور!

آخرین شب سال ۸۳ راسپری می کنم

احساس میکنم در حال وداع با قطعه دیگری از زندگیم هستم

مثل هر سال فردا بر سر سفره هفت سین احساسی متضاد در من بوجود خواهد آمد.

یک اندوه درونی برای زمان سپری شده و پشت سر گذاشتن ایام و یک شادی برای آغازی

 دیگر و در پیش رو داشتن روزهایی دیگر .

هر بار در لحظه تحویل سال نو میگویم خدایا تو را سپاس می گویم که توانستم از تحویل سال

 قبل به تحویل سال جدید برسم و سوالی از خودم میپرسم:"آیا می توانم سال بعد هم بر سر

 سفره هفت سین بنشینم؟"

بعد به این فکر می کنم که آیا در سالی که گذشت من توانستم مفید باشم برای خودم یا دیگران؟

چیز جدیدی یاد گرفته ام؟

عادت بدی را ترک کرده ام؟

به دیگران کمک کرده ام؟

و...

و بعد میگویم خدایا کمکم کن تا آدم خوبی باشم کمتر گناه کنم و آخر سال احساس نکنم که "معصومیت از دست رفته" ام بیشتر شده است.

بهار مي آيد

خداحافظ پژمردگي

خداحافظ سستي  خمودگي

خداحافظ نژندي  و افسردگي

سلام بهار

گل و شادي

احساس آزادي

شكوفه هاي زيبا

دريا دريا دريا دريا

كوه كوه كوه كوه

جنگل جنگل

سبزه

سلام بهار 

آزادي آزادي آزادي

دريا و صداي آرامش بخش امواج

كوه و نگاه به دور دست ها

جنگل و آواز پرندگان

سلام پنجره هاي باز

سلام چشم هاي شاد

آسمان آ بي

سلام

جمعه غمگین

جمعه سنگین

جمعه ها من همیشه ناراحتم حتی اگر شاد به نظر برسم

می خواهم فرار کنم به بیابان بزنم به دریا بروم

می خواهم از خودم فرار کنم

می خواهم بلند گریه کنم

می خواهم بمیرم

عشق من شنبه کی می آیی؟

من نه غمگینم نه  دلشادم

خامشم  خاموش  و باز آید

در جهان  پژواک  فریادم