در آرزوی دیدن گلبرگ های یاس

سوی بهار پنجره ای باز می کنی

در آن زمان که بوی گل یاس می رسد

اما مثال غنچهء گل ناز می کنی  

دستی به روی چشم خودت می کشی زکبر

آوای بی وفائیت آغاز می کنی

لختی نگر که تا به کجا دور می شوی

وز بهر که ترانهء غم ساز می کنی

با من بگو که با توام هم سایه و سخن

بیگانه را برای چه هم راز می کنی؟

با "آسمان" اگر بنشینی و دم زنی>

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰ >